Dansles in Geldrop & Eindhoven
               

Met wie zijn zaken bemoei jij je?


ER IS ALLEEN LIJDEN ALS JE DE WERELD PROBEERT TE VERANDEREN

Niet de wereld bezorgt je leed, maar je gedachten over hoe de wereld zou moeten zijn. Er is alleen lijden als je de wereld probeert te veranderen naar hoe je denkt dat deze zou moeten zijn. In de woorden ‘zou moeten zijn’ herken je de doe-modus. Het niet geloven van de gedachten is mindfulness. Je bent mindful als je niet vanzelfsprekend gelooft wat je denkt te weten, maar er bewust naar kijkt.

     

Wanneer je niet meer gelooft in iedere   gedachte die je toevallig krijgt, neemt het leed dat je ervaart af.

   

Een deel van je gedachten vormt je verhaal. Het is het dramatische verhaal waar je ego graag in gelooft. Het verhaal bestaat uit gedachten en aannames die we (nog) niet aan de realiteit hebben getoetst.

 

Bijvoorbeeld: Iemand kruipt voor bij de kassa.

Aanname: Ik ben als volgende aan de beurt

Gedachte: Die ander zou niet voor mogen kruipen

Conclusie: Ik laat over me heen lopen! Ik voel me boos/ te kort gedaan.

     

Laten we de gedachten toetsen aan de realiteit. De realiteit is dat er mensen zijn die voorkruipen. Dat is niet persoonlijk. Je kunt dus niet zeker weten of je als volgende aan de beurt bent. Dit is een meer realistische gedachte:

Aanname: Soms kruipen mensen voor

Gedachte: Ik ben nu toevallig degene waarbij iemand voorkruipt

Conclusie: Als ik haast heb, vraag ik de ander om achter me aan te sluiten. Als ik geen haast heb, maakt het voor mij geen verschil.

       

Achter vrijwel iedere vorm van lijden gaat   een gedachte schuil die niet in overeenstemming is met de realiteit. Lijden   is dus een signaal dat je je gedachten moet onderzoeken. Je gedachten   onderzoeken betekent dat je mindful nagaat in hoeverre ze overeenkomen met de   realiteit.

   

 

MINDFUL ZIJN

Mindful zijn, helpt je om op te merken wanneer je gedachten in strijd zijn met de realiteit. Strijd voeren met de realiteit is zoiets als willen dat zwart in wit verandert. Je kunt het nog zo willen, maar als je iemand anders vraagt: ‘Welke kleur is dit?’ zegt de ander toch dat het zwart is.

      

Stress ontstaat als gedachten niet in   overeenstemming zijn met de realiteit.

   

In strijd zijn met de realiteit is als telkens met je hoofd tegen de muur lopen. Je denkt misschien ‘ Die muur zou er niet mogen zijn!’ maar daarmee verdwijnt de muur niet en iedere keer dat je er opnieuw tegenaan loopt, veroorzaak je leed. Als je de realiteit niet kunt aanpassen, is het beter om je gedachten aan te passen. Hoe weet je dat de muur er zou moeten zijn? Kijk naar de realiteit. De muur staat er.

 

Mindful zijn betekent dat je de realiteit accepteert. Lijden ontstaat wanneer je gelooft dat het anders zou moeten zijn.

 

RICHT JE OP JE EIGEN ZAKEN

Er zijn zaken die bij jou horen, zaken die bij de ander horen en zaken die bij de realiteit horen. Het ego  bemoeit zich graag met zaken die bij de ander horen. We denken: ‘Mijn moeder zou me moeten bellen’, ‘Mijn man zou naar me moeten luisteren’ of ‘ Mijn broer zou een baan moeten zoeken’. Op dezelfde wijze bemoeit het ego zich ook graag met zaken die bij de realiteit horen. ‘Ze zouden de belasting moeten verlagen’, ‘De zon zou niet zo hard moeten schijnen’ of ‘ De oorlog zou moeten stoppen’.

Je bent niet mindful op het moment dat je met andermans zaken bezig bent. Je voelt je dan verwijderd van je eigen leven. Bij die ander bevindt zich gegarandeerd drama waar het ego helemaal in op kan gaan.

      

Met wie zijn zaken bemoei jij je?

   

Het klinkt misschien heel egocentrisch dat je je op je eigen zaken moet richten. Is dat geen vrijbriefje om je het lot van de wereld niet meer aan te trekken? Dat klopt. Het heeft geen zin om je het lot van de wereld aan te trekken. Dat veroorzaakt alleen maar stress en de wereld wordt er ook niet beter van. Je hebt hooguit met je stress een negatieve invloed op anderen. Daarnaast kun je nog steeds doen wat nodig is. Je kunt recyclen voor een beter milieu, een luisterend oor zijn voor een vriend of op de kinderen van je zus passen. Je kunt nog steeds doen wat nodig is, zonder dat je het een onderdeel maakt van je eigen verhaal.